Eg ser horisonten
                  langt der borte.
                  Langt der borte
                  ser eg han.

                  Ferden dit er lang.
                  Ferden dit har ikkje
                  ein opptråkka sti.

                  Eg ser horisonten
                  langt der borte.
                  Heilt der borte
                  ser eg han.

                  Det var der eg kom ifrå.
                  Ein motorveg full av slaps
                  og brende bruer.

                  Eg sitt med ryggen
                  mot eit tre.
                  Blokker dalar ned.
                  Dei er gule og raude.

                  Her har eg sete lenge                 
                 
                  ...lenge...

                  Eg kan ikkje sitte her lenger.
                  Eg må visst tråkka opp stien sjølv.

                        Me må vera stille.
                        Heilt stille.
                        Så dei vaksne
                        ikkje høyrer oss.

                        Dei må ikkje vite
                        kva me gjer
                        i lag her
                        under dyna.

                        Dei trur at
                        me ser på
                        skumle filmar
                        og Dagsrevyen.

                        Då kan dei fortelja oss
                        at røynda ikkje er
                        så skummel som
                        ho sjår ut som på TV.

                        Om dei visste kva me gjer
                        i lag her under dyna,
                        då ville eg ikkje få lov til
                        å sova hos deg meir.

                        For slikt har me ikkje godt av.

                          Du er alltid ein plass
                          der innerst inne,
                          bautastein.

                          Eit monument reist
                          for meg
                          og deg.

                          Når havet sluker jorda,
                          når vinden ikkje blæs meir,
                          når ingen blomar veks meir
                          og sola ikkje varmer.

                          Då vil
                          bautasteinen
                          stå der framleis.

                          Liket kunne ikkje røra seg.
                          Det var kaldt og kvitt.

                          Det låg der og såg opp
                          på alle menneska
                          som sverma rundt det
                          og tok bileter av det
                          for å visa dei
                          til kvarandre.

                          Liket tenkte på mykje,
                          men orka ikkje tala.

                          Det låg der og høyrte
                          på alle menneska
                          som sverma rundt det
                          og skravla om det
                          for å fortelje om det
                          til kvarandre.

                          "Kan nokon halde meg i handa?"
                          tenkte liket.
                          Men det sa det ikkje.
                          Ein spørjar ikkje om sånt.

                            Borte i regnet.
                            Eg er

                            borte i regnet.

                            Det er så
                            mykje av det.

                            Regn.

                            Tårer.
                            Sildrande bekk.
                            Ei elv.
                            Ein innsjø.

                            Dråpar fulle av
                            sorg.

                            Dråpar fulle av
                            skam.

                            Dråpar fulle av
                            nyting.

                            Begjær.

                            Regn.

                            Det er så
                            mykje av det.

                            Eg er borte
                            i det.

                            Borte i regnet.

                   Kjent
                   likt
                   brukt
                   oppbrukt.

                                 No er du lei av meg.
                   No er eg ikkje verdt tida di meir.

                   Kjensle
                   gull
                   svik
                   søppel.

                       Du var som alle dei andre.
                   Kvifor skulle du vera annleis?

                   Lika
                   lettlurt
                   kvar
                   gong.

                       Du er frå ei anna verd
                       men inni er me like.
                       Du er frå ei anna tid
                       men inni er me eitt.

                       Når munnen din er raud og varm,
                       du kjenner eg er inni deg,
                       og hjarta er ein dampmaskin,

                       då kan ingen seie

                       at dette ikkje er vakkert.
                       At dette ikkje er æva.

                       For inni er me eitt.

                           Dei kjem og tek deg,
                           den andre stammen.
                           Dei har kvasse spyd
                           og et menneskekjøt.
                           Du må stola på meg.
                           Eg er høvdingen din.
                           Gje meg tillit.
                           Alt blir bra.

                           Han kjem og tek deg,
                           den andre guden.
                           Han har ekle ritar
                           kor dei et born.
                           Du må stola på meg
                           Eg er kongen din.
                           Gje meg tillit.
                           Alt blir bra.

                           Dei kjem og tek deg,
                           det andre landet.
                           Dei har fæle tankar
                           og feil symbol.
                           Du må stola på meg.
                           Eg er presidenten din.
                           Gje meg tillit.
                           Alt blir bra.

                           Dei kjem og tek deg,
                           terroristane.
                           Dei er iblant oss.
                           Dei er kor som helst.
                           Stol på meg.
                           Tilbe meg.
                           Gje ørnen styrke.
                           Han flyg på ny.

                    Stille
                    så stille
                    dødsstille.

                    Eg saknar stemma di
                    i øyra mitt
                    i hovudet mitt
                    i hjarta mitt.

                    Kvifor vil du ikkje tala med meg
                    du som talar så mykje alltid?

Det er rart,

  det er rart

    at det er så få rare mennesker.

      Skulle ønske det var flere rare mennesker

        og ikke så mange vanlige.

                                           - Marilyn Manson

Korleis går det?

Det er noko folk spør om. Korleis går kva? Dagen min? Livet mitt? Den siste timen? Korleis var hovudet mitt etter at eg dunka det i veggen? Korleis var augo mine etter at eg hadde tømt dei for tårer? Korleis går det nede i det djupe holet?

Nei, det går bra. For det er det eineste rette svaret.

Ingen vil vite noko meir, eller noko mindre. Ingen vil høyre noko anna. Det får gå bra, eller så får det vere. Dei vonde tankane kan du ha for deg sjølv. Eg vil ikkje høyre om det. Eg vil berre høyre "bra". Då kan eg seie "det er bra", og så innbille meg sjølv at eg har brydd meg om eit anna menneske i dag òg.

Korleis går det?

Det må vere verdas minst tenksamme spørsmål.

Det er som om livet er tomt for tankar no for tida. Tankar er ikkje lenger det dei var. Ein gong var tankane noko personleg. Noko som var berre mitt. Noko ingen andre kunne røre om eg ikkje ville. No er tankane berre enda ei vare som er pakka fint inn i plastikk og sette på ei hylle.

Eg lurer på kor tankane tok vegen. Dei var der, og så var de der ikkje lenger. Dei flaug inn i eteren og no er dei ein del av den store marknaden kor alle berer dolkar under togaene sine.

Kan eg eige ein tanke?

Når eg har ein tanke for meg sjølv, kjenner eg meg einsam. Men når eg slepper han ut i eteren, saknar eg den einsemda me hadde saman. Tanken hadde det betre då eg hadde han fanga og var herre over han, enn han har det ute i fridom kor kven som helst kan trekke ein dolk fram frå togaen.

Eg likar tankar når eg er åleine. Tankar som berre kjenner meg og ingen andre. Dei tankane er einsretta og uvitande og lukkelege. Dei tankane kan ikkje seljast for pengar. Dei treng ikkje å pakkast inn i plastikk.

                        Ein dag
                        blir det ikkje
                        fleire dagar.

                        Sola
                        går ned
                        for siste gong.

                        Dei du
                        trudde var
                        glad i deg

                        var
                        berre
                        stemmer.

Eg tappar blod frå meg sjølv. Eg hatar blod.

Eg hatar å vente. Eg hatar å tappe blod.

Eg hatar drikke blod. Eg vil ikkje kvile.

Eg hatar hatar hatar hatar.

Meist av alt.

Eg hatar meg sjølv.

Eg fortjener ikkje blod.

Eg tenker ofte på lengsel. Det er ei kjensle som eg ikkje heilt forstår. Å lengte er kanskje noko av det mest menneskelege som finst. Ei kjensle som er både god og vond på same tid.

Eg lengtar etter mykje. Eg lengtar etter nokon å vera saman med når eg helst vil vera åleine. Det er eit paradoks eg ikkje kan forklare.

Eg lengtar etter nokon som bare er der, og som ikkje går når eg skuldar dei for alle dei vonde tinga i verda. Når eg skuldar dei for den vonde kjensla langt inni meg som kjem ut når eg ikkje orkar å sperre ho inne lenger. Nokon som forstår at hatet og raseriet er kjærleik i kostyme.

Eg lengtar etter den rolige røysta, den mjuke huda, den gode varmen og dei våte leppene.

Du er berre inntil meg og er der, stryk meg og kysser meg og fortel meg at alt blir bra. Du er der uansett.

                          Er du glad i meg?

                          Bryr du deg om meg?

                          Syns du eg er noko bra?

                          Ikkje berre sei det.

                          Vis det òg.

                          Eg veit når du lyg.

Det er natt igjen.

Ho kjem alltid, når eg minst ventar det. Natta er ein uboden gjest. Det er då tunge skyer og ein mørk himmel sig inn vindauget mitt og et meg opp. Grimme vikingar med raude auger som flekkar tenner og skjærer av meg store stykke av kjøt og lever og marg og bein.

Dei har slakta meg så mange gonger no at eg kjenner ikkje knivstikka eller saknar blodet. Men eg er utmagra. Det er snart ikkje meir kjøt igjen å ete. Berre knoklar til å suge marg or og kvesse tenner med.

Det er natt igjen.

Eg får ikkje sova. Eg har ei øks i hjernebarken. Ei øks som grev seg djupare og djupare dess meir eg prøvar å ikkje tenkje på ho. Eg veit kven som kasta øksa, men eg veit ikkje kvifor. Men det er mi skuld, og det gjer meg galen.

Det er natt igjen.

Trommande regndråpar er som kanonskot mot ruta. Den sukkande vinden er som tusen kåte kvinnfolk som rir ikring vetter og marer og troll. Eg bryr meg ikkje lenger. Dei kan forgripe seg på meg alt dei vil. Det er slik dei ynglar og blir større og styggare og fleire.

Kroppen min er ikkje eit tempel lenger - han er eit bordell.