மனிதம் தா புத்தாண்டே!!! : நோர்வே நக்கீரா.

யாக்கையின் வாழ்க்கை!!!

பூக்கள் சிரிக்க

பூமகள் சிறப்பாள்

பாக்கள் பிறக்க

பாரே சிறக்கும்.

ஐரோப்பியப் பூக்கள் மலர

மகரந்தம் பறக்கும்

மகிழ்ச்சியை அழிக்கும்.

அழகிய மலர்களின் மகரந்தங்கள்

ஐரோப்பாவில் எமக்கு அலேர்ஜி

ஐரோ மட்டும் என்றும் அலாதி

சொண்டு உண்டு உண்டு என்று

சொண்டு உண்டு

சொண்டிழந்து போனவர்கள்

பொய்வாயை மெய்வாயாக்க

செவ்வாய் செய்கிறார்கள்.

அது செவ்வாயல்ல

செய்வாய்

அழகுறச் செய்வாய்

வாய்களில் மட்டுமா பொய்

வார்த்தைகள்??

கண்கெட்டுப் போனவர்கள்

கண்விட்டுப் போய்விடாது

கண்கீறிப்போகும் காட்சிதான்

அஞ்சனமோ?

கண்களின் வஞ்சகமோ?

கண்கீறிய காயங்கள்

விண்ணேறி வலித்தாலும்

பெண்மனத்தில் இல்லைப் பேதமை

கண்கனத்துக் கொண்டாது

கண்ணீரில் சாதனை

விதியின் கரங்கள்

முகத்தில் எழுதிய

வரைபடம்தானே

வயது

அதன் முதிர்வு.

விதியைக் கூட

சதிசெய்து அழிக்கும்

சாதனைதானே மேக்கப்பு (ஒப்பனை)

பெண்ணே கீப்பப்பூ

ஒப்பனையில்லா ஒப்பனை கூட

வைப்பனையாகும் முகங்களிலே

செப்பனை செய்யா

கற்பனைக்களத்தில்

காளியின் காட்சியின் தரிசனமே.

கண்ணுக்குக் கலர்வில்லை

கண்மயிருக்கு மஸ்காரா

தலைமுடிக்கு விலைகொடுத்து

கலர் அடித்துக் கலைகாணும்

பொய்முடி தரிக்கும்

மெய் மடிந்த பொய் வாழ்க்கை

கலர் கலராய் கலர் அடித்து- எம்மை

கலர்மனிதர்கள் எனக் கசக்கும்

நிறமிழந்த ஐரோப்பிய

நிஜமற்ற நிதவாழ்க்கை

துவேசம்.

கன்னிகள் எல்லாம்

கனிகளாகி

கண்ணி வைத்து

கண்ணால்

மனதில் கண்ணி வைத்து

கன்னிகழிகிறது

13வயதில் சீதணம் இன்றி.

இதுவும் ஒப்பனையாம்

நாகரீகத்தின் கற்பனையாம்

குழந்தை குழந்தை பெறும்

கோலம்தான் ஒப்பனையோ?

தோடு குத்த இடமின்றி

தொப்பிளிலும் தோப்பையிலும்

கண்காணா இடமெல்லாம்

காட்டவென்றே குத்துகிறார்

குத்திக் குத்தியே

கண்கெட்டுப்போய் பின்

புண்பட்டுப்போனதோ?

அது.

அப்புவின் கோவணம்

ஐரோப்பாவில் நாகரீகம்

பணம் பிதுங்கும் நாடுகளில்

உடையின்றி அவலங்கள்

உடைக்குப் பதில்

உடலில் கீறப்படும்

உடையில்லா வரைபடங்கள்.

வரைபடமே உடையாகும்

ஒப்பனை தனையும்

கண்டீரோ?

ஒப்பனை செய்ய

கீறவிடமின்றி

அங்கேயும் கீறுகிறார்கள்

இனி எங்கெங்கு கீறிக் கிளிப்பார்களோ?

கீறிக் கிளியுங்கள்

பாசமெல்லாம் ஆபாசமாகி

ஊர்வேசம் போடுகிறது

ஐரோப்பா

மெய்மேல் மெய் படுத்து

பொய்போகும் வாழ்க்கையை

மெய் என்றும் காட்டும்

காக்கைகள் தின்னத்துடிக்கும்

யாக்கையின் வாழ்க்கைதான்

வாழ்க்கையா?

இச்சேர்க்கையின் சீற்றம்

இலங்கையிலும் தொற்றுதே

தமிழினத்தில் ஒர் ஐரோப்பா

ஊரில் இனி உருவாகும்.

பாதை ஏ9 திறந்தாயிற்று
ஈழத்தமிழர்களின் வாழ்வுபோல்
தலை இல்லாத் தென்னையும் பனையும் தான்
தெருவெங்கும் தோன்றுகின்றன...

துக்கத்திலும்
அவமானத்திலும்
தலைகுனிந்து நிற்கும்
மரங்களுக்கும் எம்மக்களுக்கும்
துப்பாக்கி காட்டியே
ஆறுதல் சொல்கிறார்கள் படைகளும்
அவர்களின் குடைகளும்...!

துப்பாக்கி தூக்கிய கைகள்
வெறுமையாக உயர்த்தப்பட்டபோது
வெளிநாட்டில் எம்தமிழ் மனங்கள்
விதைவையாய் போயின...

மாறிநின்றவர்களுக்குக் கூட
மாண்டவர்கள்
தமிழரின் அடையாளமாய் போயினரே.
திவசத்துக்குக் கூட
அடையாளம் இன்றி
வன்னி வடுவின்றி எலும்புகள் கூட
எரியத் தொடங்கி விட்டன- ஆனால்
தலதா மாளிகையில்
தன்பல்லை வைத்துவிட்டு
பொக்குவாயுடன்; புத்தன்
வன்னிக்கு இறைச்சி தின்னப் போகிறான்.

தினம் மரங்கொண்டு திரிகின்றன
மனிதமற்ற மரத்துப்போன மரங்கள்.

தமிழனின் சிரங்கேட்டான் புத்தன்
கபாலம் கொண்டு
வெளிநாடுகளில் பிச்சையெடுத்துண்ண.
பிச்சாந்தி! பிச்சாந்தி!! பிச்சாந்தி!!!

வன்னிக் கம்பி வேலிகளுக்குப் பின்னால்
காய்ந்த முகங்கள்
இன்றும் கண்ணீர்தான் குடிக்கின்றன.

வன்னி அகதிகள் முகாமிலிருந்து
தோலாடை போர்த்திய எலும்புகள்
வான் நோக்கி
மீட்பரை எதிர்பார்க்கின்றன
கருகிப் போன கர்த்தரிடம்.

ஈழத்து மக்கள் என்மக்கள் என்ற
தென்னிந்தியத் தமிழர்கள் எல்லாம்
வோட்டை வித்துப் பணமாக்கிய பின்
மௌனித்து விட்டனர்
புலிகளின் துப்பாக்கிகள் போல்
பிரபாகனுக்குப் பின்
புல(ன்)ம்பெயர் தமிழர்கள் போல்.

மக்களுக்காய் உணவனுப்பு
மருந்தனுப்பு
என்ற கோசங்கள்
ஐரோப்பாவிலும் அடங்கி விட்டன.
அதே மக்கள்
துப்பாக்கி வேலிகளுக்குப் பின்னால்
இன்றும் பட்டினியுடன்தான்
கம்பி வேலிகளுக்குள் விழிசொருகியபடி.

புத்தனுக்கு மட்டும்
பெருவிழா எடுக்கப்படுகிறது.
தமிழ் யேசுவை சிலுவையில் தூக்கியதால்
ஐயோ என்று ஒப்பாரிவைத்து
அழுகிறார் அல்லா
சிவன் என்றும் போல் சுடலையில் தான்.
பேரிகைகள் முழங்க
பட்டுப்பீதாம்பரம் போர்த்திய
போதிமரப்புத்தன்
பெருவிழாவில் போதிக்கிறான்
கொல்லாமை இல்லையேல்
வெல்லாமை இல்லை...
இது ஈழத்தின் புதிய பௌத்தம்.

-நோர்வே நக்கீரா.

மனிதத்தைத் தேடி...!

மாயை மேகம் மூடிக்கிடக்க
இருளை விரட்டப்
பரிதியில்லை!

அலாரம்
நெஞ்சிலடித்துப் பூபாளம் பாடும்
காலையை எழுப்பிவிடக்
சேவலில்லை!

கோப்பி போட மனைவியில்லை!
கோப்பி மெசினுடன்
சண்டையும் இல்லை!
சீனி குறையக் கூட என்ன
சிணுங்கலில்லை!

மனைவியில்லையாதலால்
பிள்ளையில்லை!
பிள்ளைகளின் தொல்லையில்லை!
மூத்தோர் மனைகளிருப்பதனால்
பிள்ளைகள் தேவையில்லை!

பெண் பொம்மைகள்
சொன்னபடி செய்வதால்
கட்டிலைப் பங்குபோடப்
பெண்ணில்லை!
பெண்மையில்லை!!

பெண்ணின்றிப் போனதாலே
சண்டையில்லை!
சண்டையில்லாக் காரணத்தால்
சரசமில்லை!

இன்டெர்நெட்டில் உணவு வருவதால்
சமையலில்லை!
சமையலறையில்லை!!
சமையலறை இல்லாததால்
செலவில்லை!
உணவு மணமில்லை!!

இன்டெர்நெட்டில் சட் இருக்க
பேசத் தேவையில்லை!
பேசுவதால் வருகிற பிரச்சனை
ஏதுமில்லை!
பேசுவதற்கும் வீட்டில்
மனிதரில்லை!!
மனிதரிலில்லாததால் மனத்தில்
வேதனையில்லை!!

தொலைக்காட்சி, தொலைபேசி என்று
வாழ்வு தொலைந்து கிடப்பதனால்
தேவைக்கு மனிதனைச் சுற்றி
மனிதர் தேவையில்லை!

இல்லை இல்லை இல்லை....!
மனிதனைச் சுற்றி மனிதரில்லை
மனிதனே இல்லா உலகில்
மனிதத்தை எங்கு தேடுவது?

-நோர்வே நக்கீரா.

ஏனோ தானோ என்று

என்பாட்டில் கிடந்த என்னை

எட்டி எடுத்து

தட்டி

பின் தடவி

மல்லாக்காய் போட்டு

ஏறி நின்று

எழுந்து?.

விழுந்து?.

கிடந்து?.

என்மேல் எழுதினான்

ஒருகவிஞன்
பேனாவின் அழகில்

மயங்கியதாலே

கூரியமுனையால் குத்துப்பட்டேன்.

கீறப்பட்டேன்

பின் கிழிக்கப்பட்டேன்.

என்மேல் கிறுக்கியவனை

விட்டுவிட்டு

என்னைக் கிறுக்கி என்றது

உண்மையற்ற உலகம்.

நீ எழுதி?எழுதி

எழுந்தபோது

கத்திக் கத்தியே

என் காதலைச் சொன்னேன்

வேதனை தாங்காது

அழுது அழுதே சிரித்தேன்

உலகமே உன்கவிதைகளை

வாசித்து வசியப்பட்டு

உன்வசப்படும் போது

பொறாமையில் பொருமுவேன் -நீ

எனக்கு மட்டும் உரியவன் என்று

உன்னைச் சுமப்பதால்

கண்டவன் நிண்டவன்

கைகளில் நான்

விபச்சாரியாக..

விமர்சிக்கப்பட்டேன்

நீ யோசித்ததை

யார் யாரோ வாசித்தனர்

ஆசித்தனர்?.

பூசித்தனர்?..

உன்னால் வாசிக்கப்பட்ட

நான் மட்டும்?.

தூசிக்கப்படுகிறேன்.

கண்டவன் நிண்டவன்

கைகளில்?..

நீ எழுதிப்போன தாள்

நான் என்பதால்

யாரும் என்மேல் இனி

எழுதப்போவதில்லை.

என் அடிமடியில்

நீ மறைத்து எழுதிய

கையெப்பம் மட்டும்

உன் முகவரி தெரியாது

வளர்கிறது என் வயிற்றில்

உன்னை வெளியுலகிற்கு

வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டியவள்

இருளிலல்லவா கிடக்கிறேன்.

கண்ணா!!

விழி மொழியாயோ?

வாழ்வில் ஒளி தருவாயோ?

என்கருவறை சுமக்கும்

உன் கவிதைக் குழந்தைகளுக்கு

காசுக்களால் காணிக்கை

பணத்தினால் பட்டாபிசேகம்

என்கருவறைக்கு மட்டும்

கண்ணீர்தானா காணிக்கை???

இதுதான் உலகின் வாடிக்கை

பெண்ணாய் போனதால்

எல்லாமே கேளிக்கை?வேடிக்கை!!!

அன்பான மனைவி/ தாய்       கவிமலர்கள் தொகுப்பிலிருந்து 



அன்பெனும் ஆலயத்தில்
அடைந்திருக்கும் வெண்புறாவே!
என்புறாவே!
வாசல் திறந்து விட்டு
வசைபாடிய நின்றாலும்
சிறகடிக்காதது ஏனடியே?

காதல் சிட்டுக்கள் என்றும்
சிறகடிக்கும் என்பாரே
என்சின்னக்காதலினால்
சிறகிழந்து போனாயோ?

மழைமேகம் கண்டு
மகிழாத மயிலுண்டோ!
மனமேகம் தேடி
மகிழ்ந்தாட வந்தாயோ?

சிங்காரமாய் சிறகடிக்கும்
சிட்டுலகில் பிறந்து வந்தும்
சின்னக்காதலினால்
சிறகிழந்து போனாயோ?

காதலென்பது காயப்படுத்தும்
என்பதை யார் அறிவார்.

காயத்தில் காயம்படாது
காயப்படுத்தும் காதலை
காயமாய் எண்ணி
கண்மூடி ஏற்றால்
அவள் காமாட்சி

பெண்ணெனும் பூவொன்று
பூவுலகில் இல்லாவிடில்
ஆணென்ற மிருகம்
அசிங்கமாய் வாழ்ந்திருக்கும்.
மலரம்புகளை மறுதலித்து
மனமொன்றை ஏற்கும் இந்த
மானிடப் பெண்மைதான்
தாயோ?

       

                            http://www.keetru.com/index.php?option=com_content&view=article&id=104:2009-08-16-19-43- 11&catid=2:poems&Itemid=4
                                                                
                                          புதிய பௌத்தம்   நோர்வே நக்கீரா 

.

என்மண்ணில்....!!                                                
மலருடன் மலராக
மலர்ந்திருந்த காலங்கள்
என்மனதுக்குள் இன்றும்
மகரந்தமாய் மணக்கும்.

கண் வண்டுகள் வட்டுமிடும்
பெண் பூக்களில் தேனெடுத்தும்
மகரந்தங்களால் நாம்
மகிழ்ந்திருந்தோமே.

மலர்கள் இங்கே
மலர்ந்து மகிழ
எம்கண்கள் என்றும்
கண்ணீர் வடிக்கும்.

கடிக்கும்....
விழிகள் சொறியும்...
விதிகள் கிழியும் ...
பழிகள் என்றே
மூளையும் விழியும்
அழுது அழுதே அழியும்.

மலர்ந்து மகிழும்
மலர்களின் மகரந்தங்கள்
அலேஜி என்றே
அறிவை வைத்தே
வஞ்சகம் செய்கிறான் வைத்தியன்.
அலேஜி எமக்கு
மண்ணிலா? மலரிலா?
மக்களிலா? மகரந்தத்திலா?
எல்லாமே மனதிலா....? சொல் மனமே சொல்

ஈழமொன்றை ஈன்றெடுக்க
சாதி சமயம் விட்டு
குலம் கோத்திரம் தவறி
பிராமணர்கள் கூட
மச்சம் சமைக்க முயன்றார்கள்
தம்பியருடன்.

நல்லது தான் என
நால்வரும் கூறினர்
பின் கூடினர்-ஆனாலும்
காணவில்லையே உப்பை.

தேடினார்கள்
மக்களின் மனதிற்குள்
தமிழரின் கண்களுக்குள்
கன்னமோ கண்ணீரில் காய்ந்து
உப்பளமாகிக் கிடந்தது.
உப்புச்சப்பு இல்லாமல்.

காலப்போக்கில்
கண்களின் உப்புக்கள்.
நந்திக்கடலிலும் கொட்டிக்கிடந்தது.
பொங்குதமிழாகப் பொங்கிப் போட்டார்கள்
மடைவைத்துக் கிடந்தன
தமிழ்பிணங்கள் தாராளமாக
சாப்பிடத்தான் சனமில்லை.
தின்பதற்கு சிங்கத்தைத்தவிர
அங்கு விலங்குகளே இல்லை.

தெருத்தெருவாய்
தொழுதுபார்த்தொழுது பார்த்தோம்
அகிலமெங்கும் அழுதுபார்த்தோம்.
உலகம் உருள்வதாய் தெரியவில்லை
தொட்டைக்குள் தொலைந்து
தொங்கி கிடந்தது உலகம்.
உண்ணவும் முடியவில்லை
உமிழவும் முடியவில்லை

இனி சிங்கத்தை சிதறடிக்க
எங்கெங்கு எத்தனை
மிருகங்கள் உருவாகப்போகிறதோ?

புத்தி ஜீவிகளின்
புத்திகள் சீவப்பட்டதால்
புத்துள் ஜீவிகளாய்
புத்திரர் மாறினரே- இனி
புத்திஜீவிகள் எப்போ
சீவிய புத்தியுடன்
சிங்கத்தின் முன்னால் சீறுவர்?

சிங்கம் காட்டு இராசாதான்
நாட்டு இராசா ஆகுமா?
நாடு கட்டும் இராசா ஆகுமா?
பொறுத்திருந்துதான் பார்ப்போமே
வன்னி அகதிகள் சிறைக்குள்
செத்து மடியும் வரையா?
தமிழன் எனும் சுவடு
தொலையும் வரையா?
சிந்தித்துக் கொண்டே இருப்போம்
புத்தி சீவி முடியும் வரை
பின் எழுதுவதற்கு பென்னில் இருக்காது.

தென்னிந்தியப் படங்கள் பார்த்து
படநடிகர் எம்ஜிஆர் போன்றோருடன் கூடி
படம்காட்டிக் காட்டியே
பட்டுப்போனது பாழ்பட்ட சமூகம்.
நம்பி நம்பியே
நடுக்கடலில் நந்தி செத்துக்கிடந்ததோ?
நந்தி சிவனைப் பார்க்க
நகர்ந்து எப்போ வழிவிட்டது.
நாண்டு நட்டுக்கிடந்ததால்
நடுக்கடலில் நாசமானதோ?

சமைக்கவும் முடியவில்லை
சமைத்ததைத் சாப்பிடவும் முடியவில்லை.
இப்படிச் சமைந்தது
தமிழனின் தலைவிதி

ஒரினத்தை
ஒரு தனிமனிதனாக்கியதன்
விளைவு இதுதான்
தொலைவுதான் அது.

நாம் சமைத்தோமா?
சமைந்தோமா?

கண்ணீர்
வேதனை வெள்ளம்
வரம்புடைத்து
கண்ணூடு கொப்பளித்து
நாசியைத்தாண்டி உப்புக்கரிக்கும்

நெஞ்சின் எரிமலை
கண்களினூடு வெடித்துச்சிதறும்
முத்துக்களாய்

ஆணை ஆடவைக்க
அணங்கு கோர்க்கும்
அழகான முத்துமாலை

குடுப்பப்போரில்
கணவனை வெல்ல
மனைவி பாவிக்கும்
கனரக ஆயுதம்
பிரமாஸ்திரம்.

பெண்விளக்கு
காற்றில் அணையும் குத்துவிளக்கு
கடவுளினருகில்
கர்ப்பகக்கிருகத்தில் வைத்து
பூசை செய்யப்படுகிறது

காற்றிலணையா
எதையும் தாங்கும்
மின்சாரச் சம்சாரங்களே
அடுக்களையில் வைத்து
அம்மி மிதித்த காரணத்தால்
அம்மியாய் மிதுக்கப்படுகிறார்கள்.
அம்மியில் வைத்து அரைக்கப்படுகிறார்கள்
குடும்பத்தில் வைத்து கும்மியடிக்கப்படுகிறார்கள்.

தமிழ்பெண்
பணத்தைப் பெற்று
பொருளைக் கொடுப்பது
வியாபாரம்.

சீதனமாய்
பணத்தையும்
பெண்ணையும்
கொடுத்தனுப்பும்
மதிப்பேயற்ற
செல்லாசரக்குகளா
இவர்கள்?


சபதம்
கடலைக் குடித்து முடிபேனென
சபதம் செய்தனவாம் மீன்கள்.
கரையில் துள்ளி விழுத்தபோதுதான்
தெரிந்ததாம்
காற்றுக் கூடக் கொன்று விடுமென்று.
(நந்திக்கடலில்
எம்நாயகர்கள் போல்)

தங்கப்பாளம்
வானச்சாரத்தினூடு
முகில்திரை கிழித்து
முகங்காட்டும் சூரியனுக்காய்
புள்ளினம் பாடும்
காதல் பாடலே
பூபாளம்.

நடக்குமா?
சூரியனைச் சுட்டுவிடு
பூகம்பமாய் புகையட்டும்.
சந்திரனை நிந்தித்து விடு
அமாவாசையாக இருளட்டும்.
காற்றை ஊதிவிடு
புயலாய் மாறட்டும்.
சமுத்திரத்தில் துப்பிவிடு
ஊழித்தீ கிளம்பட்டும்.
கவிதைக்குச் சுவைசேர்த்த
விதவை வார்த்தைகள்
வாழ்க்கையில் மணக்கமா?

காலை
கதிரவன் கமலத்தின்
கள்ளக்காதலை
கூவிக்கூவி
சேதி சொல்லும் சேவல்

செய்மதி
வானில் வலம்வரும்
மனிதக்கண்

சிகரெட் சிரிப்பு
என்தலைக்கு நெருப்பிட்டு
தன் தலைக்கே கொள்ளிவைக்கும்
விண்ணாதி விண்ணவரர்
இழுத்தசுகம் மாறுமுன்னே
இழுப்பாய் இழுப்பார்
இறுதிப்படுக்கையில்
எழும்பாதிருப்பதற்கு.

அவரிட்ட நெருப்பும் அணைவதில்லை
என் சிரிப்பும் ஓய்வதில்லை
பழிவாங்கும் படலத்தில்
நான் படைசாய்வதில்லை.

நான் ஆறங்குலம் தான்
ஆறடி மண்ணூடு
அமரலோகம் அனுப்பியோர்
எண்ணிலடங்கா
என்னையா அடக்கப்பாக்கிறாய்
பெட்டிக்குள்
முட்டாள் மானிடனே!

சிந்திப்பாய்
சிறுமனிதா!
என்னைத் தொட்டவனை
நான் விட்டதில்லை.

சிரித்துச் சிரித்து
புகைக்கும் சிகரெட்டு
சிரிப்பாய் சிரிக்கும்
தற்கொலை செய்யும்
தருக்கனை எண்ணி.

குறிப்பு: இக்கவிதைகள் 80களில் எழுதப்பட்டவை.
கவிமலரில் இடப்பெற்றவை
நட்புடன் நக்கீரா

பரராசசேகரப்பிள்ளையார் மூலஸ்தானத்து நேர்முற்றம்.
மலத்தின் மேல் ஈமொய்க்கும் ஈக்களாய்
மனிதர்கள் கூட்டம்.
சுற்றி நின்று வேடிக்கை....
மும்மலங்கள் கழிக்கும் இடம்தானே கோவில்.

83ன் முற்பகுதி
விடுப்புப்பார்ப்பதே வாழ்க்கையானது.
பிள்ளையாருக்கும் விடுப்புத்தான்.
கோவில்களின் பக்தர்களின்
கஸ்டங்களை
விடுப்புகளைக் கேட்டுவிட்டும் கூட
கல்லாய்த்தானே இருக்கிறார்கள் கடவுளர்கள்.

ஒட்டகச்சிவிங்கியாய் எட்டி நீட்டினேன் தலையை.
கண்ணாமண்டையில் ஓட்டை போட்டு
பைப்பு வைத்துப் பிதுக்கி விட்டாற்போல்
சீறிச் சீறி அடிக்கிறது குருதி.
குற்றுயிரும் குறையுயிருமாய் ஒருவன்.
நீளக்காற்சட்டை
கட்டைச்சேட்டு
கட்டான உடம்பு.

மகிழ்சியாய் இருந்தது
தமிழ்ஈழம் கிடைக்கும் என்றல்ல
இரத்தத்தைக் கண்டு மயங்கி விழும் நான்
இதைப் பார்க்கும் அளவுக்குப் பழகி விட்டேனே என்று.

பீறிய இரத்தத்தின் வலு
அங்குலம் அங்குலமாய்
இடைவெளி அடங்கத் தொடங்கியது.
உடலில் உயிர் இருக்கிறது.
சுற்ற நின்ற இதயங்களில்தான் உயிர் இல்லை.
மன்னிக்கவும்....இதயமே இல்லை

யாராவது கைகொடுங்கள்
ஆஸ்பத்திரிக்குக் கொண்டு போகலாம்.
பொலிசுக்காவது அறிவியுங்கள்.
கேட்டேன்...
உரக்கக் கேட்டேன்..
கத்திக்கேட்டேன்
மனிதாபிமானம் இருந்ததினால் கேட்டேன்
உயிருள்ள பிணங்கள் அசையவே இல்லை

பதில்கள் மட்டும் இப்படி
-உனக்கு உவன் யாரெண்டு தெரியுமோ?
-வந்தாய், பார்த்தாய்;, போறாய்..
-வீட்டிலை சொல்லிபோட்டே வந்தனீ?
-துரோகியைச் சுட்டுப்போட்டுகிடக்கு
நீ தூக்க நிக்கிறாய்
-சிங்களவன் போலை கிடக்குது.
-உவனைக் காப்பாற்றி நீயும் துரோகியாப் போறியோ?
-உது பொடியள் சுடேல்லை
அவங்கள் நெத்திப் பொட்டிலை எல்லோ வைக்கிறவங்கள்
-ஓமண்ணை உது மற்ற இயங்கங்கள்தான்
-துரோகி தொலைந்தான்.
-தம்பி விட்டுவிட்டு போய் உன்ரை வேலையைப் பார்.
-உன்னையும் எல்லே போடப்போறாங்கள்
-.......!....?........

வாலை மடக்கி வைத்துக் கொண்டு
நானும் கழன்று விட்டேன் மற்றவர்களைப் போல்.
எனக்கென்ன வந்தது....!

காலக்கரைவில்
இப்படியும் அப்படியுமாய்
இங்கேயும் அங்கேயுமாய்
தெருவெல்லாம் தமிழ் பிணங்கள்
துரோகி என்ற முத்திரைகளுடன்....
கேட்பார் யாருமில்லை
கேட்டவர் எல்லாம் துரோகிதான்
பழகி விட்டதால்
சுற்றி நின்று பார்ப்பாரும் இல்லை.
பார்க்கவே முடியாத நான்
எனகென்ன வந்ததென்று வந்துவிட்டேன்.

புரியவில்லை
இன்னும் புரியவில்லை
இன்றும் புரியவில்லை
துரோகி என்றால் என்ன?

ஈழத்தை எதிர்த்தவன் துரோகி
அண்ணன் தம்பியை எதிர்த்துக் கதைத்தால் துரோகி
காசுவாங்கி ஏமாற்றியவன் துரோகி
கள்ளக்காதலனைக் கண்டு பிடித்தால் துரோகி
உண்மை உளறி துரோகி
கிழக்குப் பறிபோக
யாழ்பாணத்தில் எல்லைச் சண்டையில் துரோகிகள்
முன்பின்னறியா முழுவரும் துரோகிகள்.
ஈழத்தவர் அனைவரம் துரோகிகள்.
துரோகிகள் பட்டியல் நீளும்
மனிதம் எப்படி வாழும்?
எனக்கென்ன வந்ததென்று நானும் வந்து விட்டேன்.

துரோகி என்றால் என்ன?
யார் துரோகி?

உண்டகத்துக்கு இரண்டகம் செய்பவன் துரோகி
நம்பிக்கை மோசடி செய்பவன் துரோகி
கூட இருந்து குழிபறிப்பவன் துரோகி
கூட இருந்தே கொல்லுபவன் துரோகி
துரோகிகள் என்றும் கூடவே இருப்பர்
தொடர்பே இல்லாதவன் துரோகியாவதில்லை.
ஓ... தமிழனுக்குத் தமிழன்தான் துரோகி
எதிரி கூட நல்லவனாகி விடுகிறானே.

எனக்கும் ஒரு துரோகி உண்டு.
என் வாய்
உண்மைகளைச் சொல்கிறது.
அடக்கி விட்டேன்
உணவு உண்ண மட்டுமே திறப்பதால்
என் துரோகி ஒழிந்தான்
இனி எனக்கென்ன வந்ததென்று வந்து விட்டேன்

எனக்கு நண்பர்களே இல்லாதால்
துரோகிகள் இல்லை.
எதிரியை மன்னிக்கலாம்
துரோகியை மன்னிக்கவே கூடாது
துரோகிப் போர் தொடர்கிறது.
குறிக்கோள்கள்....?
குறிக்கோள் குறுகியது.

துரோகி என்பதன் புதிய வரைவிலக்கணம்
உனக்குப் பிடிக்காத எல்லோரும் துரோகிதான்.
துரோகிப் போர் தொடர்கிறது
வெளிநாடுகளிலும்....

எனக்கென்ன வந்தது
எனது துரோகிதான் ஒழிந்து விட்டானே.

பிற்குறிப்பு: பலஆண்டுகளுக்கு முன் எழுதப்பட்டு சென்ற வருடம் உயிர்மெய் எனும் சஞ்சிகையில் வெளிவந்தது என்கவிதை. இன்று இக்கவிதையைத் திரும்பிப்பார்க்கும் போதுதான் தெரிகிறது. புலிகளுக்கும் இதுதான் நடந்தது. துரோகிப்போர் இன்னும் தொடருமா?

||பெரியவள்..எடியே பெரியவள்....கடசித்தங்கைச்சி அழுகிறது கேட்கேல்லையோ
மூத்தபிள்ளை.. .பதினாறு வயசு, குடும்பப்பொறுப்பில்லாமல் என்ன தியானத்திலை.
இருக்கிறாய். எங்கடை காலத்திலை எண்டால் கால்கட்டுப்போட்டு குடும்பத்திலை பிடிச்சுக்குடுத்திடுவினம். சமைக்கத்தெரியாது,பிள்ளைபாக்கத் தெரியாது,படிப்பு...படிப்பு
கண்டறியாத படிப்பு... படிச்ச பெண்டுகள் என்னத்தைக்கிழிச்சுப் போட்டினம். நான் படிக்கேல்லை, குடும்பம் நடத்தேல்லையே?.. இந்தக்காலப் பிள்ளைகளுக்கு படிப்பு ஒரு சாட்டு.||

||அம்மா சமைப்பிறதும், பிள்ளைப்பேறுகிறதும் தான் பெண்களின்ரை தொழில் இல்லை.
 விளையாட் டிலை இருந்து விண்வெளிவரை ஆண்களுக்குச் சமனாக பெண்கள் இருக்கினம். நீங்கள் இப்பவும் 18ம் நூற்றாண்டுகால உடன்கட்டை ஏறுகிற பெண்ணாக இருக்கிறீங்கள். சமைக்கிறதும், சாப்பிடுகிறதும், பிள்ளைப் பெறுகிறதும், சாகிறதும் இல்லை வாழ்க்கை.
மிருகங்களும் இதைத்தான் செய்யுது||

|| என்னடி வாய்கு வாய் காட்டுகிறாய் போய் பிள்ளையைத் தூக்கு||
தந்தையால் வெளியில் இருந்து வீட்டினுள்ளே வந்தார். காடு அடங்கினால் போல் மயான
அமைதி. இடிமின்னல் அடங்கியது கோல் ஒரு பிரமை

|| பெறுகிறது இவை பாக்கிறது நான். பெறச்சொல்லி நான் கேட்டனானே||
என முணுமுணுத்துக் கொண்டு தன் கடசித்தங்கைச்சியை தூக்கிளாள் மூத்தவள்.

அமைதியை அமைதியாய் கணவனருகில் சென்று கலைக்கிறாள் தாய் விஜயா
||இங்சருங்கோ..இன்னும் கொஞ்சம் வடிவாய் யோசியுங்கோ...நாலோடை ஐச்சாய்
வளத்திட்டுப் போறது. கருவழிக்கிறது ஒரு கொலையெல்லே... சொந்தப் பிள்ளையை எப்படியப்பா?||

|| நீ சுகமாய் சொல்லப்போட்டாய்...மூத்தவளுக்குக் கட்டிக் கொடுக்கிற வயசு வந்திட்டுது.
இந்த நேரத்திலை நீ பிள்ளைப்பெத்தால் ஊரே சிரிக்குமெல்லே? முதல் நாலும் பெட்டையள், பிறக்கிறதும் பெட்டையாப் பிறந்தால் என்ன செய்யுறது. ஒண்டைக்கரைசேர்க்க மனிசன் படுகிறபாடுக்கு... கதைகக்க வந்திட்டா. இப்ப காதலெண்டு எங்கடை காலத்திலை இல்லாத
காதல் ஒண்டு திரியுது... சாதி மதம் தெரியால் ஒடிப்போகுதுகள். நாளைக்கு தலைநிமிர்ந்து நடக்கிறது இல்லையே. நீ பத்துமாதம் சுமக்கிறதோடை உன்ரை பிச்சனை முடிஞ்சுது.
பாடையிலை போகும் வரையும் சுமக்கப் போகிறது நான். ரூபாயிலை இருந்து சீதணம்
குரோன், மார்க், டொலர், பவுண்சிலை வந்திட்டுது. சீதணம் எண்டு சிலர் பேய்க்காட்டி வீடு, வளவு, நகை எண்டு பாப்பினம் எல்லே. இதையேல்லாம் யோசிக்காமல் கதைக்க வந்திட்டாவாம், கதை||

|| என்ன எல்லாத்தையும் என்ரை தலையிலை போடுறியள். மருந்து, மாத்திரை, உறையள் எண்டு எத்தினை வெட்கமில்லாமல் விளம்பரப்படுத்துகிறாங்கள். இதுகளைப் பாக்காதையுங்கோ. சாமங்களிலை போடுற சீர்கெட்ட படங்களை பாத்துப்போட்டு நித்திரையாய் கிடக்கிற என்னை எழுப்பங்கோ.||

||விசயா..என்ன கதைக்கிற கதையே கதைக்கிறாய்...பிள்ளையள் காது குடுத்துக் கொண்டெல்லே நிக்குதுகள். அவங்கள் விளம்பரப்படுத்துவாங்கள் நாங்கள் எப்படியடி கவுண்டரிலை கொடுத்து வாங்கிறது?

புறாவுக்குக் கூடு அடித்தாற்போல் பெட்டி வீடுகள். நின்று திரும்ப இடம் இல்லை. பிள்ளைகள்
எங்க போவார்கள். ஒன்று அல்லது இரண்டு பிள்ளைகளைப் பெத்து வளக்கும் வெள்ளைக்காரர்கள் தமக்குத்தகுந்தாற்போல் கட்டிய கட்டிடங்களில் எம்மவர்கள் 3, 4 பிள்ளையுடன் வாழ்வது என்றால் எப்படி? பிள்ளைகளுக்காக, குடும்பத்திற்காக வீடுகள் என்ற நிலமை மாறி, வீட்டுக்காக பிள்ளைகள், குடும்பம் என்ற நிலையாகிவிட்டது. நாட்டிலும் தமிழர்கள் எதிரியால் மட்டுமல்ல எம்மவராலேயே இனவழிப்புச் செய்யப்படுகிறார்கள். வந்தநாடுகளிலும் நாம் பணம் பணம் என்று பணத்தைப் பார்த்துப் பிள்ளைகளைப் பெறாது விடுகிறோம். பிள்ளைப்பெறாது விடுவது நாகரீகம் என்றாகி வருகிறது. தமிழினமே உன்னிலைதான் என்ன?

குடும்பம், கட்டுப்பாடு, கலாச்சாரம், கற்பு என எம் விழுமியச் சுவர்களுக்குள் வாழ்ந்து கொண்டிருப்பவள் விஜயா. சீர்தூக்கிப் பார்க்கப்படாத சிந்தனைதனை களுடனும், பரம்ரை பரம்பரையாய் பெற்றோர் தாரைவார்த்துக் கொடுத்த பண்பாடுகளுடனும் கணவனின் தங்கி
வாழும் இந்தத் தமயந்தியால் என்ன செய்ய முடியும். வாயிருந்தும் மௌனியாய், உணர்
விருந்தும் சடமாய் ஆணின் ஆதிக்கத்துக்குள் அடைபட்டுக்கிடக்கும் விஜயாவால் கெஞ்ச
முடியுமே தவிர கொஞ்சவோ, மிச்சவோ முடியுமா? யன்னலூடாக வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த கணவனின் நினைவுகளை மீண்டும் கலைக்கிறாள்.

?இஞ்சருங்கோ..கோவியாதையுங்கோ... எத்தனையே சனம் பிள்ளையில்லாமல் கோவில்,
குளம் எண்டும், மருந்து, வைத்தியர், ஆசுப்பத்திரி எண்டும் அலையுதுகள். நீங்கள் என்னடாவெண்டால் சொந்தப்பிள்ளையையே அழிக்க நிக்கிறியள். இன்னும் இரண்டு
மணித்தியால் கிடக்கு. இப்பவும் நாம் முடிவை மாத்தலாம்.|| கணவனின் கண்களுடாக அவன் இதயத்தின் உண்மைகளையும், உணர்வுகளையும் தேடுகிறாள்

||முடிவிலை மாற்றம் இல்லை.நாங்கள் பாக்காத குழந்தை பாக்காததாகவே இருக்கட்டும்.
இதுவும் பெண்பிள்ளை எண்டால் ஒண்டும் செய்ய ஏலாது.||

||ஐஞ்சாவது பெண் எண்டால் ஆண்டியும் அரசனாவான் எண்டு அம்மா அடிக்கடி சொல்லுவா. இந்தப்பழமொழியை மறந்து போனியளே?||

||உப்பிடித்தான் மூண்டாவது பிறக்கேக்கை சொன்னனீ. மூண்டாவது பெண்பிள்ளை எண்டால் முத்தமெல்லாம் முத்து எண்டு. இஞ்சை முத்தமும் இல்லை முத்தும் இல்லை||

||கருக்கலைப்புச் செய்யேக்கிள்ளை என்ரை உயிருக்கும் ஆபத்து வரலாம். பிறகு எல்லாப் பெட்டைக்குஞ்சுகளும் உங்கடை தலையிலைதான். நீங்கள் கருக்கலைப்பை கருத்தடையாய் பாவிக்கப்பாக்கிறியள். பிள்ளை வயிற்றிலை உருவான காலத்திலை இருந்து தாயில் உள்ளும், புறமுமாக எற்படும் மாற்றங்களை ஆண்களால் உணர முடியாது, உணர வைக்கவும் முடியாது. ஒருயிர் வயிற்றினுள் ஊரும்போது இருக்கும் சுகமே தனிதானப்பா.||

|| உனக்குச் சுகம், எனக்கு அவம். எடுத்த முடிவு எடுத்தது தான். நான் தந்த பிள்ளையை
நானே எடுக்கிறன். உதைப்பற்றி இனிக்கதையாதை||
என்றபடி மறுபக்கம் திரும்பிக் கொண்டார்.மனச்சாட்சி விஜயாவை விடவில்லை எப்படியா
வது கணவனை மாற்றிவிடலாம் என்ற நம்பிக்கையுடன் மீண்டும் முயற்சிக்கிறாள்

  ||இஞ்சருங்கோ பிள்ளை உதைக்கமாப்போலை கிடக்கு||
என்று தன்வயிற்றைத் தொட்டுக்காட்டினாள்.

 ||இரண்டுமாதத்திலை பிள்ளை உதைக்குது எண்டும், கருக்கலைக்கேக்கை செத்துப்போவாய் எண்டும் ஏன் பொய் சொல்லுகிறாய். நீ என்ன சொன்னாலும், செய்தாலும் சரி கருவைக்
கலைத்தே ஆகவேண்டும்.||
கணவன் எழுத்து சென்று பிட்டான்.அவள் வேறு என்ன செய்வாள். தன்னிடம் இருந்த
கடசி அஸ்திரத்தையும் பாவித்து விட்டாள் பலன் அழிக்கவில்லை. வாழவந்து வாயடைத்துப்போனவள், சொந்த உணர்வுகளிலேயே செத்துப் போனவள், தன்
கலாச்சாரக் கல்லறைக்குள் சமாதியாக்கப்பட்டவள், அடுப்படியிலும், படுக்கையறையிலுமே
காலம் கழித்தவளின் கருந்துக்கள், உணர்வுகளை யார் சீர்தூக்கிப் பார்ப்பார். கணவனே
கண்கண்ட தெய்வமானதால் அவளுக்குக் கண்ணீரபிசேகம். ஒவ்வொரு நிமிடமும் அவள்
நெஞ்சை நெருடியது. கொலை செய்யப்போகிறாள் என்ற உணர்வு அவளை எரித்துக் கொண்டிருந்தது.

 || எனக்குக் கல்லு நெஞ்சில்லை. வசதி எண்டால் ஏன் மறுக்கிறன். மூத்தவள் சொன்னதைக் கேட்டனியே. இன்னும் பெத்துக் கொண்டிருங்கோ தான் பாத்துப் பராமரிச்சுக்கொண்டு, குமராய் இருக்கிறாளாம். உனக்கோ எனக்கோ பெண்சகோதரங்கள் கிடையாது..ஆனால் ஆண்டவன் எங்களுக்கு ஏன் எல்லாம் பொம்பிளைப்பிள்ளைகளாய் அள்ளிக் கொடுகிறான்.||

 || நாங்கள் ஐரோப்பாவிலை இருக்கிறம் இதை மறந்து போகாதைங்கோ. பொம்பிளைப்
பிள்ளை எண்டால் ஒன்றும் குறையில்லை. ஆரோக்கியமாய் இருந்தால் போதும். இப்ப
முடிவைச் சொல்லுங்கோப்பா.

மனைவியை முறைத்துப் பார்த்து பல்லை நெருமியபடி

 || கொஞ்சம் வாயைப்பொத்திறியே, ஊரோடையே கதைக்கிறாய். அக்கம் பக்கம் பார்த்து அடக்கி வாசி. எடுத்த முடிவு எடுத்தது தான். இனிக்கதை யில்லை அழிச்சுப்போட்டு வா. உந்த தூமையைக் கலைச்சுப்போட்டு வா||

வாயடைக்துப்போனாள். வேதனை, தாய்மை, சமூகம், குடும்பப்பொறுப்பு, விழுமியங்கள், அத்தனையும் அவளின் வாயை அடைத்துக் கொண்டது. மௌனம் தொடர தாதியொருத்தியின் அழைப்பு அவள் காதுகளில் நாராசமாக விழுகிறது.

|| இஞ்சருங்கோ கூப்பிடுகிறாள் சொல்லுங்கோவனப்பா? வேண்டாம் எண்டு சொல்லுங்கோ||

 ||எடுத்த முடிவு எடுத்தது தான். மறுகதை இருக்கக்கூடாது. போய் அழிச்சுப்போட்டு வா||

வாய்க்குள் முணுமுணுத்தபடி || ஆக்கிறது நீங்கள் அழிக்கிறது நானாக்கும்|| கணவனைத்
திரும்பித் திரும்பிப் பார்த்தபடி எழுந்து போகிறாள். ஆணாதிக்க விழுமிய விலங்கில்
இருந்து விடுபடமுடியாத இந்தத்தாய் தன் பிள்ளையைக் கொலைக்களம் கொண்டு
செல்கிறாள். மீண்டும் திருப்பிப்பார்க்கிறாள் கடசி நிமிடத்திலாவது கணவன் மனம்
மாறுவான், கருக்கலைப்பைத் தவிர்க்கலாம் என்ற நம்பாசை தான். அவனின் எந்த
மாற்றமும் இல்லை. கல்நெஞ்சம் கரையாது எனக்கண்டு கொண்டவள், கண்ணீர்விடத் தொடங்கினாள். கண்ணீர் அவள் வயிற்றைக் கழுவியது. தன் வயிற்றில் இருக்கும்
சிசுவுடன் மௌனமாகக் கதைக்கத் தொடங்கிளாள்

 || மகளே என்னை மன்னித்துவிடம்மா. உன் அப்பனுடன் போராடிப்பார்த்து விட்டேன். முடியவில்லையடியம்மா. தோற்றுவிட்டேன் மகளே. நீ என் மகள் என்பதை டாக்டர் எனக்கு இரசியாய் முன்பு சொல்லிருந்தார். இது உன் அப்பாவுக்குத் தெரியாது மறைத்து வைத்திருந்தேனடி. ஆண்பிள்ளையாய் இருக்குமோ என்று உன் அப்பன் மனம் மாறலாம் என்று||

கட்டிலில் படுப்பவைக்கப்பட்டிருந்த விஜயாவுக்கு மயக்க ஊசி ஏற்றப்படுகிறது. நினைவு தடுமாறுகியது. இருட்டிக்கொண்டு வருகிறது || மன்னித்து விடு மகளே. நான் இதை விரும்பிச் செய்யவில்லை...உன்னப்பனின் சொல்லை என்னால் தட்ட முடியாது மகளே||

மனைவியின் வருகைக்காய் காத்திருந்த கணவனின் மனதில் ஒரு பயவுணர்வு
எழத்தொடங்கியது. அவள் சத்திரசிகிச்சைக்குச் செல்லும்போது திரும்பித் திரும்பிப்
பார்த்த பார்வை ஈட்டியாய் அவன் இதையத்தில் ஏறியிருந்தது. ஆண்கள் கருந்தரிப்ப
தில்லை, பெண்களைப்போல் உணர்வுகளுக்கு அதிகம் மதிப்பளிப்பதில்லை என்றாலும்
அவர்களின் மனதிலும் தன்பிள்ளை என்ற ஒர் தாய்மை உணர்வும் இழையோடிக்
கொண்டு தான் இருக்கும். அந்த உணர்வு அவனை உலுப்பத்தொடங்கியது. மனச்சாட்சி
தண்டிக்க ஆரம்பித்தது.

 "நீ...நீதான் கொடுமையாக கொலைகாரன். நீ நேரடியாக் கொல்லாவிட்டாலும் உத்தர
விட்டவன் நீ"

அமைதி, தனிமை அவனை இன்னும் இன்னும் பயத்தில் ஆழ்த்தியது

 || என்ன சொல்கிறாய் கண்ணால் காணாதபிள்ளை காணாமலே போகட்டும். நான்
செய்யாத கொலையை நான் செய்தது என்று எப்படி உன்னால் சொல்ல முடியும்.||

 || போரில் எதிரியைக் கொல்கிறார்கள். இவர்கள் தம் சொந்தப்பிள்ளைகள் கொல்வதில்லை.
கொலை என்பது மகாபாதகமானது. சொந்தப்பிள்ளையையே கொலை செய்ய அனுப்பிய
நீ கொலைஞனை விட மோசமானவன். உன்னை வர்ணிக்க எந்த மொழியிலும்
சொற்கள் கிடையாது. கொலைவெறி பிடித்த பாதகனே போ...போ தடு...ஆண்பிள்ளை
என்றால் வளர்க்கத்தயாராக இருக்கும் நீ பெண்பிள்ளையாக இருக்கம் என்று
எண்ணியல்லவா கொல்லக் கொலைக்களம் அனுப்பியிருக்கிறாய்.அது ஆண்குழந்தை
யாக இருந்தால்...?||

 ||இருக்காது...ஒவ்வொரு தடவையும் ஆண்குழந்தைதான் என்று சாத்திரம் சொல்லியும்
பிறந்தது அனைத்தும் பெண்குழந்தைகள் தானே||

 ||சார்ந்து, சாதகமாகச் சொல்வதுதானே சாத்திரம். சரி பெண்பிள்ளையாகத் தான்
இருக்கட்டுமே. ஆண்மாதிரி வளர்த்துவிடு. சொந்தக்காலில் நிற்குமாறு பழக்கிவிடு.
சீதனம் கொடுப்பதில்லை என்று சபதமெடு. ஆண்கள் பெண்ணின் பெற்றோருக்கு பணம்
கொடுத்துப் பெண் எடுக்கும் சமூகங்களும் உண்டு என்பதை மறந்துவிடாதே. அழகு
என்பதையே அள்ளிவைத்திருக்கும் உன் பெண்பிள்ளைகளுக்கு எதற்கடா சீதணம்?
உன்பிள்ளை களை உன்மனைவியைப் போலல்லாது சுயமாகச் சிந்திப்பவர்களாக, எந்த
முடிவையும் சுயமாக எடுக்கக்கூடியவர்களாக, தமது தேவைகளைத் தாமே
பூர்த்தி செய்யக்கூடியவர் களாக, சொந்தமாய் சம்பாதிப்பவர்களாக, ஆண்வர்க்கத்துக்கு
அடிமையாகா தவர்களாக, தங்கி வாழவிரும்பாதவர்களாக, ஏமாற்றுக்கு எடுபடாதவர்களாக,
நீ உன்மனைவின் மேல் அதிகாரம் சொலுத்தும் போது உன்பிள்ளைகள் ஆண்
என்பவன் அதிகாரத்துக்குரியவன் என்பதை ஒத்துக்கொள்ளத் தொடங்குகிறார்கள்.
இதனால் அவர்கள் தமக்கு வரும் கணவனைனின் அநியாயமான நடவடிக்கைகளுக்குச்
சம்மதித்து நடக்க ஆரம்பிப்பார்கள். நீ தந்தைமட்டுமல்ல ஆண் என்பதற்கு ஒர் முன்னுதாரணம்,
உன் மனைவியை பார்த்து உன்பிள்ளைகளும் வாழத்தொடங்கினால் சமூதாய மாற்றம்
இருக்காது, முன்னேற்றம் இருக்காது. அன்புள்ளவர்களாக வாழ்க்கையை இரசிக்கப் பழக்கு.
உலகமே அவர்கள் காலடியில் கிடக்கும்.

 || அப்படி ஒருவரும் திருமணம் செய்ய வராவிட்டால்||

 || முட்டாள்... நீயும் திருமணம் செய்தாய் என்னத்தைச் சாதித்தாய். திருமணம் செய்த
அத்தனை போரும் வாழ்ந்து விடுகிறார்களா? அர்த்தமில்லா ஒருவாழ்க்கை
ஆண்டாண்டாக வாழ்வதை விட, ஒருநாளேனும் அர்த்தமுள்ள பெறுமதியான வாழ்க்கை
ஒன்றை வாழ்வது மேலானது. நீ கொல்ல அனுப்பியுள்ளாயே உன் குழந்தை ஒருநாள்
இப்பூமியில் வாழாவிட்டாலும் உனக்கும், உன்மனைவிக்கும், உன்குடும்பத்திற்கும்,
ஏன் இந்த உலகத்துக்கும் ஒர் அர்த்தமுள்ள வாழ்க்கையை, அறிவை, பாடத்தைச் சொல்லிப்
போகப் போகிறது. இருமனங்கள் ஒருமித்து வாழ்வதே திருமணம்...நீ அப்படியா
வாழ்கிறாய்? இருமனங்கள் ஒன்றி வாழ்வதற்கு கல்யாணம், காட்சி,பத்திரிகை, மோதிரம்,
ஐயர், போதர், இமாமி, தாலி, சடங்குள் எதுவுமே தேவையில்லை. இவையனைத்தும் நாம்
எமக்குப் போட்டுக்கொண்ட சிறைகள், சமுதாயத்தில் உன்னைக்காட்டிக் கொள்ளும் பகட்டு
வேடம். உன்பிள்ளைகளுக்கு மனிதத்தை மதிக்கப்பழக்கு, நேர்மையுடனும், மனச்சாட்சியு
டனும் வாழப்பழக்கு. முதலில் நீயும், உன்மனைவியும் அன்பாயிருங்கள்.||

 || எப்படி...எப்படி...பழக்குவது...||

 || திருத்தப் போகிறாய் என்று எண்ணிக்கொண்டு பிள்ளைகளுக்கே, மனைவிக்கோ
அடியுதை போடாதே. பயத்தால் திருந்துவது திருத்தமல்ல...அது வெறும் பயமே...
மனதால் திருந்துவதே திருத்தம். கதைத்துத் தீர்க்கும் கலாச்சாரம் எம்மிடம்
என்றும் இருந்ததில்லை. பெற்றேரில் இருந்து வாதியார், அயலவர் வரை அடித்தே
தீர்த்துப் பழகியிருக்கியது தெற்காசிய சமூகம். இதற்குள் பேச்சுவாத்தை என்று பேக்காடுகிறா
ர்கள் சிங்களவர். போர்களும் பிரச்சனையும் விளங்காமையும், விளங்க மறுப்பதுமே
தான் காரணங்கள். குடுப்பத்திலும் கதைத்து, விளங்கப்படுத்துவதுடன் நீயும் விளங்கிக்
கொண்டு பிரச்சனையைத் தீர்த்துக் கொள்||

 || இப்ப நான் என்ன செய்ய||

 || செய்தது எல்லாம் நீ... என்னையா கேட்கிறாய் கேள்வி... கொலைசெய்ய உன்பிள்
ளையை அனுப்பிவிட்டு கதையா கேட்கிறாய்.. போ..போய் சிசுக்கொலையை தடுத்துப்பார்..||

பித்துப்பிடித்தவன் போல் எழுத்து ஓடுகிறான்

|| நிறுத்துங்கள்.... நிறுத்துங்கள் கொலை செய்யாதீர்கள்.... கொல்லாதீர்கள்...||

காவலர்கள் அவனைப் பைத்தியம் என்று தடுத்து பிடித்து வெளியே தள்ளிவிடுகிறார்கள்.
வெளியே எறியப்பட்டவனின் கண்களில் இருந்து பாவங்கள் எல்லாம்  கண்ணீ
ராய் வழியத்தொடங்கியது.

 அம்மா...அம்மா!!!
 பாசம், பரிவு, நேசம், உறவு, உணர்வு, அன்பு எல்லாமே ஒன்றாய் அமைந்த தெய்வத்தை, தாயாக உருவாக்கி ஆண்டவன் தானே அவள்வயிற்றில் பிரசவித்தான். கடவுள் கடந்து உள்ளவனல்லவா. தானே நேரடியாக வரமுடியாது என்பதால்தானே காக்கும் தெய்வமாகத் தாயை உருவாக்கினான். இப்படிப்பட்ட தாயே நீ பேயாகலாமா? ஆக்கும் சக்தி கொண்ட அணங்கே நீயே உன்சிசு என்னை அழிக்கலாமா? நான் செய்த பாவம் என்ன தாயே சொல்.

தாயே போகிறேன் அம்மா போகிறேன். அப்பனுக்கு அடிமையாகி வாழும் என்போன்ற ஒருவாழ்வை வாழாது போகிறேன். உங்கள் இன்பத்தின் சின்னமாய் உதிர்த்த என்னையே வெறுக்கும் உங்களுக்கு இன்பம் என்றால் என்ன என்று தெரியாதாயே? கொல்லப்பட்டது நான்மட்டுமல்ல உங்கள் சந்தோசங்களும்தான். எனக்கு என்ன கவலை என்றால் தாயே நான் கொல்லப்பட்டுவிட்டேன். ஆனால் நீ உன்வாழ்நாள் முழுக்க உன்மனச்சாட்சியால் கொல்லப்படப்போகிறாயே. செத்துவாழ்வது ஒருவாழ்வா? அதுசரி நீ என்று உயிருடன் வாழ்ந்தாய். மீண்டும் ஒரு வாழ்வு இருக்குமாயின் நீயும் என்னப்பனும் வந்து என்வயிற்றில் பிள்ளையாகப் பிறவுங்கள். அப்போதாவது அன்பு, பாசம், பரிவு, நேசம், ஈவு, இரக்கம் என்பது புரியும். அதுவரை வழிமேல் விழிவைத்து உங்களுக்காகக் காத்திருப்பேன். போய் வருகிறேன் அம்மா. போய்வருகிறேன்.

நன்றியுடன்
நோர்வே நக்கீரா