endeleg er eg nesten-frisk. det er stadiet før super-fantastisk-frisk. hurra, hurra. trur kanskje eg kan takke fantastisk fiskesuppe med hauk for denne framgangen. eller kanskje ikkje. eg vil i alle fall rette ein stor takk til radiohead og flight of the conchords for at dei har hjulpet meg gjennom denne tunge (les: kjedelege) tida på sofaen. i morgon skal eg vere heilt frisk, altså super-fantastisk-frisk. det blir så bra så bra. for å feire vil eg vise bilete av guiden vi hadde i dublin.

her er guiden da han song triste irske songar. det gjorde han ofte. av og til lukka han til og med augo medan han song. da fekk eg dessverre litt problem med å halde meg alvorleg.

og er her buksa til guiden. den hadde han forsøkt å lappe saman. det ser du altfor lite til i noreg. vi berre kaster buksene våre, vi. eller så kanskje vi berre er flinkare å sy, slik at ein ikkje ser at der ein gong var eit hull der. nok om det.

eg liker veldig godt tilfeldigheiter og merkelege samantreff. det er nesten alltid morsamt og overraskande. slik som når du møter nokon i kjenner på eit fortau i belfast. eller når du og ein person draumer om kvarandre same natt. eller når du finn ut at venninna di også såg på kyssescena i aladdin om og om igjen da ho var lita. kun å sjå jafar og jasmine kysse fordi ho hadde så lyst å lære å kysse. heh.

ellers er eg ikkje så nøgd om dagen fordi eg har blitt sjuk. rakk ikkje å gjere noko særleg i volda først heller. det einaste eg har gjort utanfor huset i dag er å dra til legen. og det einaste eg gjorde i går var å ta ein liten tur opp til broren min som hadde låst seg sjølv ute av huset, for å så knuse det minste vindauget han fant, men så trengte han nokon som kunne klatre inn dette vindauget og låse opp døra frå innsida. jada, eg er ikkje heilt ubrukeleg sjølv om eg er sjuk.

brukte gårsdagen på å reise frå dublin til volda. natt til i går klarte eg å snuble over den nesten nye kofferten min slik at den knakk. den har tiårs garanti og merket heiter titan. Det var litt sørgeleg, men dei teipa den saman på flyplassen så det gjekk greit. for å få meg til vigra måtte eg gjennom tre flyturar. først til københavn, så til oslo, så til ålesund. det høyres ganske kjedeleg ut, men mykje kan skje i lufta. ein kan til dømes setje fast ein tyggis i håret slik at flyvertinna må klippe det. ein kan spørre flyvertinna om når flyet landar og ho kan misforstå og tru at du bestilte «ein øl og ein whisky». og ein kan ha armplass-krig med sidemannen. ein er uansett forsikra å ha det kjekt om ein reiser saman med ingrid. spesielt om det er 1. april for da er ho enda meir gira på å lure folk enn til vanleg. og det er veldig gira. 

no sitt eg i senga mi, lytter til musikk, og les «den lykkelige prinsen». det er eit av stykka vi skal sjå på teater i irland. gler meg!

wo hö chá

dagen i dag var litt annleis. eg droppa fantasy-undervisning med rolf til fordel for å drikke kaffi på vågen med ein eg ser altfor sjelden, og øl på brygga med ho som har noreg si nest finaste dialekt. bra dag med andre ord.

sakeleg:


kvalkadaver


hond med kvalkadaver

no er eg skikkeleg blakk, den type blakk at eg eigentleg ikkje kan bruke penger på noko før irland-turen. ikkje klede på sal heller. da er det lurt å halde seg unna åsane storsenter. eurospar her på hylkje er også farleg. eg tok meg ein tur dit i dag. men eg kjøpte berre nokre eple. og kanskje ein pakke lakris.

ellers er hylkje mykje det same som før. fint å vere tilbake, men det må nevnast at det manglar fleire på skulen. ei heil klasse manglar, faktisk. det er litt rart. eg tenkte på tre av dei manglande under morgonsamlinga mi i går. eg hadde morgonsamling om cocorosie og spelte av to songar, og etterpå da folk klappa såg eg opp og tenkte at dei tre burde såtte på tredje rad og klappa slik teiknespråk-klapping.

eg elskar å ta tog, og togturen til sund var verkeleg fin (på tross av to knisene jenter som satt i stillevogna og prata høgt, og på tross av at mannestemma i høgtalaren påsto at det kom til å kome på 12 kontrollører, og eg hadde jo ikkje med studentbevis).

og sund viste seg å vere veldig fint. der var menneske eg kjente for 15 år sidan, menneske eg har kjent i 10 år, menneske eg har kjent dei siste åra og menneske eg vart kjent med i år. altså ei fin blanding.



her er ho som eg har kjent i 10 år. vi gjekk på tur i kulda. ho har kun på seg ein vått fordi ho måtte låne vekk den andre våtten til ein eller anna tulling som hadde gløymt våttene sine heime. ho smiler likevel, og ekstra nøgd vart ho da ho fant appelsinsjokolade på butikken. den vart med oss heim og delt over nokre kopper med te.