Her er to av dei.
Det kjem nok fleire.

Den raude med kvite blomar og blonder

Soundtrack: Samson, Regina Spector

Den raude kjolen med dei kvite blondene på er eit vintagekupp frå Amsterdam. Finaste Ane var på besøk, og ho inspirerer til så mange ting, mellom anna raud kjolekjøping. Kjolen er sånn vinter som det er rett før det bli Amsterdamvår, han er blomstrete fnising og storbyfridom. Og han er Amsterdamsavn.

Kjolejakka som er sydd av tyll, fløyel og eventyr

Soundtrack: Take this waltz, Mr. Cohen

Dette er eigentleg ikkje ein kjole, men ei sånn «kjolejakke». Ein sånn delikat liten sak med korte puffarmar, tvinna av fløyel og tyll. Eg arva ho av Gerd, mi psykologgrantante som reiste omkring i heile vera og hadde leketerapi for barn. Eg veit altså ikkje kor gamal fløyelsjakke er, eller kor ho kjem frå, men eg trur ho har vore med på fabelaktige eventyr.

Eg syng ein annan song.  For det er kaldt i gangen mellom no og då, og  frakken som heng igjen er ein attgangar. No skal eg snekre rammer og låse dører, og tenkje på alt som kunne vore viss eg hadde hatt fleire spikrar og kunne halde orden i nøklane mine. 

Når det er skikkeleg kaldt hjelper det litt å sitje heilt inntil den fine gamaldagse peisomnen. Og viss ein i tillegg har eit mjukt varmt teppe som ein har fått i julekalendergåve frå den finaste mammaen i verda, så gjer det ikkje så mykje om det er iskaldt utanfor dei gamle slitne vindauga. Dessutan hjelper adventste i februar særleg godt mot frost.

I dag trefte eg englar i byen. Dei varma godt i kulda. Eg tenkjer at eg skal lure dei med meg heim ein dag, og sy dei fast til ei pute så dei kan bu i sofaen min. Dei vert nok gode venar med dei blå stripene. Og dei kan diskutere fred og politikk og sånn med morgonen og kvelden som heng på stovevegen.

"Hsssj" seiar eg, "høyr på asfaltsongen"!

Men du kjenner ikkje asfalten. Du kjenner berre skoa du trør med.

Du bygger altar

av rust og drivved

Men møter stadig atterstødene

av eit liv spelt i lunken Amoll

Andvaken og annleis,

Slepar du deg på tvers av alfarvegen

Medan Atterljomen syng

Atonalt

Og  du vart tagal att -

Kviskra korkje draum

ynskjer eller hud

Og andletet ditt var berre blomar

i utviska skogar

Og stemmen ein fivreld sin atterlet song

Som framleis teikna ljos og kjærleik

Men i ukjende tunger

med igjenrustna kjevar

Medan hjarta bylgja

Langt ifrå land

Eg var på ein bar på laurdag. Med så veldig mange menneske på så alt for liten plass. Men det var fint likevel; raudvin, 80-tallsmusikk, og svartkledde skikkelsar med langt, slitt hår.  Det er lenge sidan sist.

Eg tenkte på og med dei der eg sto - menneska som myldrar og smiler eller står støtt og skuler. Eg tenkte på kor vanskeleg det er å alltid gje, å alltid strekkje seg ut og servere eit vennleg utrykk. Å vere rettferdig og tolmodig sjølv dei gangane når verda er seig og sliten.

 Men så kom det ein gut i rullestol og kyssa meg på handa og takka så fint fordi eg laga veg for han.

"Takk for at du passar på" sa han, og overdøyvde folkehopen. Og akkurat då gjorde han verda gnagande vakker.

Takk sjølv, du som gjev meir når andre trur du har mindre å gje.