Nedturane har vore store dette året. Mai til September var ei einaste stor boble med nedtur på nedtur. Etter Italiaturen med dei mest fantastiske folka eg har møtt i heile mitt i byrjinga av mai, gjekk det mot slutten på det beste skuleåret eg nokon gong kjem til å ha. I Mai var det så mange tårar at eg trudde eg hadde fått grått meg ferdig for både 2011 og mange, mange år framover. Det var smertefult å forlate Grenland og vennskapsbånd som hadde forandra meg som person. Eg trudde ikkje det mulig å ha slike smerter og at tårane ein gong skulle stoppe. Eg byrja å jobbe igjen, kom sakte inn i kvardagen og røynda og sjølv om smerten låg og gnog i heile kroppen så byrja ting å falle på plass. Så kom 22juli. Den smerten, dei mange tårane og livsgnisten eg la frå meg på Grenland bleknar i forhold til helga etter terrordagen. Juli og August var månadar eg nesten ikkje kan hugse. Eg jobba og eg grein. Eg var heilt nedbrutt og eg visste ikkje kva eg ville gjere med livet mitt. Det einaste eg gjorde var å eksistere. Eg grein for landet mitt, falne kameratar. Eg sleit med kvardagen. Eg sa nei til skuleplass i Bergen og nei til trygghet. Eg måtte ta ei pause frå Noreg.

Likevel har 2011 har veldig mange høgdepunkt. Eg var på tur til New York, London, Italia og Dublin. Mange, fine augeblikk med veldig mange fine folk. Frå januar til mai levde eg i Grenlandsbobla og eg hadde ikkje  bytta bort dei augeblikka mot noke i heile verda. Ingen prislapp kan settast på slike opplevingar, minner og dei personane Grenland gav meg. Det var godt å kunne ta eit avbrekk frå den virkelege skulebenken og leve. Midt i all utøya-hysteriet sa eg ja til skuleplass ved Kingston University og London. Eg fekk meg leilighet I storbyen. Eg flytta og eg byrja livet som student. Ny kultur, nye mennesker, ny by. Deilig med ein ny start der eg kunne starte for meg sjølv. Eg merka at hardt arbeid gav dei resultata eg strevde etter. Eg skjønte at eg hadde vald det einaste riktige for meg. Språk og politikk. Eg føler eg har blitt meir vaksen og eg tek valg eg står bakom hundre prosent. Eg har bestemt meg for å satse meir. Slutte å vere feig berre fordi eg er redd. Å vere nordmann på valdag I utlandet betydde internett døgnet rundt 12 september. Spennande val etter grusom sommar. Det kom gledestårar for Jens og for Arbeiderpariet. Dessuten er det eit høgdepunkt I seg sjølv å sjå skandale på skandale for FrP utover hausten.

Eg vonar at 2012 blir eit betre år.

Åh. Grunnen til at eg eigentleg bloggar no, er fordi eg sjølvsagt sit med assessment og orkar ikkje skrive eit ord til på engelsk om gramatiske vinklar og Grice's cooperative prinsippel og maxims. Så kva skjer in the UK?

Det er så mykje! Veit ikkje korleis eg heilt skal byrje. Eg har budd i verdas finaste by i snart tre månadar. Eg er student ved eit universitet som gjer meg alt eg håpa det ville gjere. Eg får ta ein bachelor i ikkje berre eit, men to fagfelt som interesserar meg. Livet er bra. Trust me, studentlivet i London er hardt. Det er alt for mykje arbeid på alt for kort tid, men eg likar meg. Utfordring. Eg møtar nye mennesker kvar dag. Får nye venar kvar veke. Prøver ut nye matrettar, nye drinkar, nye barar. Møtar nye mannfolk. Ein fin balanse mellom eit strukturert studentliv og eit spontant privatliv.

Desember nærmar seg med stormskritt og det betyr at submission også nærmar seg. Forholdsvis 9, 10, 11 og 17 januar er deadline for portifolio og final essay's. Før den tid blir det mykje arbeid.

Likevel er alt sånn som eg vil det skal vere. Sjølv om det er dårlige dagar, er det fleire gode. Og eg trur eg aldri har vore så glad i å lære, så glad å bestemme alt sjølv og så glad i livet.

Sjølvsagt kjem det deprimerande, sorgtunge stunder i framtida og då kjem det nok eit og anna innlegg her og!

Kjenslene er heilt nedbrutt. Det einaste eg gjer er å vere på jobben og å sove. På fredag skal eg stemme for andre gong. Eg er redd eg kjem til å grine litt når eg står nede på rådhuset og skal legge seddelen i kassa. Ikkje fordi mi stemme kjem frå medlidenhet, men fordi eg veit at det er det einaste riktige. Fordi det er verdiane mine eg legg i den kassa. Og eg veit eg kjem til å legge den same seddelen i den same kassa dei neste tjue gongane.

For fyrste gong på mange år gjer politikken meg sliten. Eg skal vere med å stå på stands og forklare kvifor mitt parti fortjenar veljarane si stemme. Eg veit det er viktig. Men akkurat i dag har eg lyst å berre ligge under dyna og late som om 22 juli aldri har skjedd. Og for fyrste gong skulle eg ynskje at eg ikkje brydde meg så mykje. For i dag er eg lei av å ha det vondt.

No har eg jobba over 400 timar allereie, men eg har fleire igjen. Eigentleg skulle eg ha mi siste vakt no på søndag, men eg greide sjølvsagt å seie ja til fire nattevakter. Berre førti timar til det.

Det er mykje småting som skal ordnast, men eg gledar meg. Ny tilværelse, nye vener, eg skal bli student for fyrste gong i mitt liv og eg skal studere det eg likar mest. Så det kan jo ikkje bli noko anna enn bra?

Midt i alt dette har eg bestilt meg ein one-way ticket til London. Eg og kusine Stine har fått oss leilighet. Eg står oppført som student ved kurset "English language and communication with English lit" men får mest sannsynlig bytta ut English lit med Politics. Hurra! Så då blir det engelsk og politikk då. Det eg likar mest i heile verda. Combined.

Så kom 22 juli 2011. Eg er så lei av å grine. Eg er lei av å vere redd for å skru over på nyheitene og åpne avisa, for der finn eg det. Og tårene startar igjen.

Eg vil ikkje gløyme. Eg kan ikkje gløyme. For det her vil forandre meg, det vil forandre oss og det vil forandre Norge. Men akkurat no treng eg å få det litt på avstand og eg trur eg har gått av å flytte vekk herfrå ei stund. For det har vore for mange tårar i år.

Det er to år sidan eg tok mitt politiske standpunkt. Eg melde meg inn i AUF. Eg ville vere ein av dei 10 000 medlemmane som kunne få til noko. Eg ville forandre norsk politikk. Skape. Dele. Engasjere. Det er vi som er framtida. Vi som skal forandre Noreg. Vi som skal gjere Noreg betre.

Mine partikameratar, på Utøya, henretta fordi dei ville skape. Fordi dei ville dele. Fordi dei ville engasjere. Fordi dei ville vere ein del av framtida. Det er mykje urettferd i verda, men å henrette politiske ungdommar på ein sommarleir er det feigaste.

"Ingen kan bombe oss til stillhet. Ingen kan skyte oss til stillhet. Ingen kan skremme oss fra å vere Noreg"
- Jens Stoltenberg

Eg har aldri vore meir stolt av å vere AUF'ar, av å stemme Arbeiderpartiet og av å ha Jens som min statsminister som det eg er i dag.

Eg er redd for at eg skal vakne opp om ti år og eg har ikkje gjort noko. Eg er redd for at mine nærmaste skal få andre som er nærmare. Eg er redd for at eg skal gløyme. Eg er redd for at eg ikkje set nok pris på dei rundt meg. Eg er redd for at vi ikkje får leilighet i London. Eg er redd for at eg kanskje vel feil. Eg er redd for at eg aldri kjem meg i gong med ei utdanning. Eg er redd for at dei som ringer meg fleire gongar i veka skal slutte med det. Eg er redd for å miste kontakten med dei nærmaste. Eg er redd for at eg ikkje kjem til å klare noko. Eg er redd for så mange ting. Men kanskje det er bra å vere redd?

Dagane på folkehøgskulen byrja å ta fatt med ordentlig timeplan. Eg var i storbyen for å vitje Die og puste Londonlufta. Vennskap blei danna på skuletur med klassa i Oslo. Heilt i slutten av månaden reiste eg og "Prosjekt Moldova" til Moldova for å drive solidaritetsarbeid på barneheimane rundt om i landet. Ei oppleving ein seint vil gløyme.

Oktober

Fortsatt sliten etter Moldova satte vi kursen vidare til Skottland med klassen. Etterpå var det haustferie og eg drog på besøk til mormor i Askim, dei finaste i Oslo og eg fekk sjå igjen store delar av gjengen når eg var i Bergen. Vel tilbake på Grenland gjekk det opp for meg kor utrulig mykje dette året kom til å seie for meg.

November

Reiselivsklassen var i Egypt og eg fekk smake ein bit av Afrika. Når vi kom heim var eg utslitt og sjuk og sov 32 timar i strekk. Dei andre elevane kom tilbake til skulen når formen kom seg og eg berre levde.

Desember

Ei lik adventstid vil eg aldri få oppleve igjen. Julestemning frå fyrste stund. Eg hadde heimlengsel og venta på å få vitje min fagre heimstad etter fire månadar borte. Etter ei veke var eg lei av alt og alle og eg telte dagane til skulen starta igjen på nyåret.

Russetida var hard og den syttande var eg heilt utslitt. Aldri meir russ og aldri meir raud bukse. Sjølve russefeiringa var ikkje så viktig for meg - det viktigaste denne månaden var valet i Storbritannia der Cameron og Clegg gjekk ut som vinnarar. Eg var våken heile valnatta og eg venta og venta og venta litt til på resultata som aldri kom. Beste valet nokon sinne og under det valet bestemte eg meg for at eg kom til å bli lærar. Vi hadde eksamen og eg berre lengta etter ferie kvart einaste sekund.

Juni

Fleire eksamenar. Når eg fekk vite at eg skulle opp i religion munnleg døydde all motivasjon og eg tok offisielt sommarferie. Eg erklærte meg ferdig med vgs sjølv om usikkerheten om marknadsføringseksamen fortsatt var der. Heldigvis gjekk alt bra, og eg fekk vitnemål! Eg sa hadet til alt som hadde betydd noko dei siste tre åra og eg drog ut i Europa igjen. Berlin, Praha, Budapest, Wien, Roma, Milano og Paris var byane som vi besøke dei siste to vekene av månaden.

Juli

Siste dagen i juni møtte vi opp på togstasjonen i Paris etter ei lang natt på tog. Der venta dei to beste guttane på oss og vi drog vidare på eventyr. Vi var innom Brussel, Amsterdam, Rouen og London før vi drog heim igjen til Noreg og til røynda. Eg var aleine heime, eg jobba og eg levde aleine i total stillheit. På slutten av månaden var eg lei og drog til Oslo for å få ei dose byliv og litt Dietid.

August

Eg jobba som aldri før. Kjende på kjensla av at alt snart var slutt og at eg skulle flytte frå barndomsheimen. Eg var redd for det ukjende. Det ukjende som møtte meg var berre velstand og alt ordna seg. Definisjonen av lykke er enkelt og greit eit år på folkehøgskule.

Skulen tok knekken på meg og at tentamen på prøve på framføring kom hjalp ingenting. I tillegg var eg kjempe redd for at eg ikkje skulle greie å bestemme meg for kva eg hadde tenkt å gjere til hausten, men siste natta i januar søkte eg på to folkehøgskular. Eg hadde hjartevondt og ville berre vekk. Resultatet kom i form av alt for mange flybillett-kjøp og ein spontan helgetur til Oslo.

Februar

Studentar over heile landet byrja å frå svarbrev frå folkehøgskulane. Eg venta. Den sjuande fekk eg svar og eg godtok plassen ved Grenland folkehøgskule. Det oppstod splittelse i gjengen og eg undra meg om vi nokon gong kom til å komme over kneika. Med neste år trygt planlagt reise eg og Eirin til Frankrike for å tilbringe litt kvalitetstid med guttane i Rouen i slutten av månaden.

Mars

Eg fylde nitten og det var ikkje spesielt i det heile tatt. Obama fekk igjennom helsereformen i USA og denne jenta innsåg at politikken stod sterkare i hjarte enn nokon sinne! Heilt i slutten av månaden reiste eg, Amalie og Stine tilbake til storbyen, til London og til friheita. Alt som ein gong var eksisterte ikkje lengre, men eg pusta Londonluft og eg prøvde å nyte kvart sekund.

April

Fyrste veka av April var eg og dei to fine jentene stasjonert i verdas finaste by. Vel heime igjen på norsk jord kom realiteten og russetida byrja. Det var val i Storbritannia og eg hoppa av glede. Det gjorde ingenting å stå opp og dra på skulen, for eg skulle berre sitte og drøyme meg vekk og bli høg på valnyhende og russeknutar. Heilt på slutten fekk eg min fyrste venn på twitter - sjølvaste Jens.

Etter nesten ei veke heime med dei beste gutane, ho finaste og familien lengtar eg litt etter internatlivet og fhs. Fyrste natta fekk eg ikkje sove og låg våken mens eg prøvde å høyre etter skritt i gongen. Banking på døra. Nokon som trekk ned på toalettet. Men neida, her var det berre total stillheit.

Korleis skal det gå i Mai når eg ikkje lengre kan ynskje meg tilbake dit?

Og uansett kor mange tårar seinare du sit der veit du at det er du som går tilbake dit. Til sårbarheten. Det er ikkje han som bankar på døra for å seie unnskyld, der er du som går tilbake dit for å late som om alt er greit.

.. så når kjem du til å skjønne at det alltid vil vere du som gjer, og han som tar? At han vinn og du tapar? For sjølv om det er vondt å innsjå det, så er det betre å innsjå det før ein blir såra for endte gong.

... eg og simen har prata om å reise til australia og jobbe og reise og leve.

... ta eit år på college/uni i usa?

... studere språk i fleire byar i verda?

... jobbe?

... ta eit årsstudium?

... reise til london og byrja på bachlorgrada?

Eg vil ikkje velje vener som ikkje klarar å knytte seg til andre mennesker. Eg vil ikkje ha humørsvingningar. Eg vil ikkje legge inn så mykje tankar på bagatellar, men når ein føler det lagt ned i magen så er det vanskeleg å gje slipp. Og eg vil ikkje vere er dårleg menneske.

Så kvifor gjer menneske handlingar som ikkje samkøyrer med verdiane sine?